Ciekawie by było żyć w średniowieczu

Mhhh....CO!? Gdzie ja jestem? Ale tu...zielono. Droga? No cóż, pójdę wzdłuż niej, może gdzieś dojdę. Chociaż, jak ja się tu właściwie dostałam? Nieważne. Moje myśli odpłyneły i skupiłam się na poruszaniu nogami. Po przejściu chyba stu mil usłyszałam, że coś szeleści. To nic niezwykłego, znajdowałam się w lesie. Gdy się obróciłam, zobaczyłam najprawdziwszego jednorożca. "Nazwę go Janusz"-pomyślałam. Yyyy, dobra, nigdy nie uważałam, że jestem normalna, ale to było przegięcie. Łup! Strzała trafiła tuż nad moją głową. "Co jest do diabła?!" Jednorożec uciekł, a ja stałam jak wryta. Do Janusza strzeliła jakaś armia łowiecka. Na przedzie tego "odziału" stał ON. Mój najprawdziwszy książę z bajki(co dziwnę skądś go kojarzę). Zabrał mnie do zamku(romantycznie czyż nie) i kazał mi pomagać uzdrowicielowi. Czar prysł, że tak powiem...Po jakiś trzech godzinach, dwóch tyfusach, trzech gruźlikach i katzarze (serio facet z katerem był pewien, że w ten sposób jego wewnętrzy demnon się wydostaje[skierowaliśmy go do kaznodzieji]) uzdrowiciel pozwolił mi pójść oglądać turniej rycerski. Wolałam już to oglądać niż...tamto. Oczywiście uzdrowiciel nie zapomniał mnie powiadomić, jak umarła jego ostatnia "pomocnica"(wolę nie opowiadać). O jeszcze pozwolił mi się umyć(czyż to nie "zaszczyt").Po dokonaniu "zaszczytu" poszłam oglądać rycerzy na rączych rumakach. Byłam ciekawa, jak to właściwie wygląda. Chyba jeszcze nie wspomniałam, jak nie wygodna byłą odzież, którą wtedy nosiłam. Po przybyciu na miejsce przysiadłam koło jakieś dziewki i daram się jak cały tłum. Spiker to znaczy herold obieścił, że zwyciężca poślubi(oczywiście po zabiciu zielonego, wielkiego, ognioplującego smoka) Lukrecję. Córkę hrabiego Monte Caristo. Powiem szczerze zdziwko mnie wzięło. Chociaż motto średniowiecza brzmi "Spódnica rozumu/głosu nie ma". Nie ma jak seksizm. Wracając do tematu, rycerze mieli jeszcze lepszy powód, aby dać się zabić. Po walce (i sprzątnięciu kilku uczestników) ogłoszono zwyciężcę. Owym szczęściarzem był Rupert z Kątnej. Oszczędziłam sobie dalszego oglądania i zaczęłam się szwendać po zamku. W zrojownii spotkałam Katarzynę, a ona zaczęła mi opowiadać o życiu, kulturze i średniowiecznych artystach. Bardzo ciekawie opowiadała. Odprowadziła mnie do ogrodu. Tam powiedziała, że ktoś chce się ze mną spotkać. CZekam...czekam...nadal czekam! Gdzie ten ktoś jest? Zaczęłam już iść w stronę zamku(co ten ktoś sobie myśli?) No tak! Oczywiście zgadujmy, kogo spotkałam? Sir "czarujący" i "uprzejmy" książę. Otworzył swe "szacowne" usta i zaczoł do mnie mówić:

-A! A w głowie to Ci się bardziej nie popierdoli kiedy tak nią stukasz o szybę w tramwaju?

Mhh...jak ja uwielbiam ludzi i ich schematyczne obelgi. Wspaniałe zwłaszcza na pobutkę. Żyć nie umiarać!

Uprzedzam tylko,że nie lubię zwrotu "kocham Cię"



"Tylko kilka słów"

Świeci łuna gwiazd
Nocy śmiech rozprasza mnie
I spać nie mogę
                                                                                                                 *
Pośród mgły na hamaku śnić
Pusto...wokół...pusto...
Czasem coś przejedzie
Minoł czas
"Dzień dobry"-rzekł
Teraz słyszę dziecka śmiech
                                                                                                                  *
Czym dla mnie jest list?
Infromacją?
Szczęściem?
Żelem?
List? Pożegnaniem
                                                                                                                   *
Ile razy byłam bliska wypowiedzenia słówa "kocham" zamiast "żegnaj"
Za wiele...
                                                                                                                   *
Czy taka forma życia nie jest połowiczną śmiercią dla duszy......?......
                                                                                                                   *
Nie wiedziałam kim jestem
Teraz wiem
Potworem z bladym licem

Ostatnio edytowany przez Al.Ste. (2013-10-14 16:58:46)

-Nostalgio...to naturalne być naturalnym
-Niektórzy mają naturalność dość zmienną, ale dla nich to też naturalność....Czy przyglądamy się czemuś bliżej co bardzo dobrze znamy, co nie jest zmienne...?...
-Chwile słabości/czasem do pewnego czasu/ również spostrzegamy jako naturalne...
-Naturanlność=za wiele emocji...brak emocji...średnia ilość emocji...słobości...­siły...zmiany...jedn­ostajnność...
-Człowiek nie jest istotą doskonałą w przeciwienstwie do rzeczywistosci...
-Rzeczywistość jest doskonała?
-Otaczajaca nas rzeczywistosc to nic innego tylko prawa natury... to co nami kieruje to rowniez po czesc prawa natury Nostalgio
-Natura ma doskonały plan z niedoskonałym wykonaniem, której daje jej doskonały owoc, który jest w twardej skórce

Ostatnio edytowany przez Al.Ste. (2013-10-16 18:26:42)